SemanticHub zbiera wszystkie relacje o zdarzeniu, wyciąga z każdej istotne fakty, dociąga brakujący kontekst wyszukiwarką i potwierdza go w dodatkowych źródłach. Pisze w Twojej strukturze i Twoim stylem, od początku do końca sam. Redaktorowi zostaje jeden ruch: publikuj albo odrzuć.
Bez wdrożenia, bez własnego klucza do modelu, bez rozmowy z handlowcem.
Automat, który bierze pojedynczy wpis z kanału RSS i każe modelowi napisać to samo inaczej, oddaje wariant czyjegoś materiału. Kiedy ten sam news obiega dziesięć serwisów, powstaje dziesięć takich wariantów i żadnej przewagi.
Serwis zszyty z powtórzeń nie daje powodu, żeby zajrzeć akurat do niego. Wartość zaczyna się tam, gdzie ktoś zestawia relacje, wyłapuje rozbieżności i pisze, co z nich wynika.
Za opublikowany tekst odpowiada redakcja, nie dostawca narzędzia. Dlatego materiał ma nieść komplet źródeł, a decyzja o publikacji ma należeć do redaktora.
Kanały RSS, adresy serwisów, mapy witryn. Dokładasz tytuły, które redakcja śledzi na co dzień; resztę katalogu masz gotową.
Teksty opisujące to samo zdarzenie lądują w jednym klastrze — decyduje treść, nie zbieżność słów w tytule. Dziesięć relacji to jedna pozycja do obsłużenia zamiast dziesięciu.
Własnymi słowami opisujesz, co jest tematem dla Twojego serwisu, a co nie. Klastry spoza profilu odpadają, zanim ktokolwiek poświęci im minutę.
Tekst powstaje z całego klastra, w strukturze ustawionej dla celu i z odnośnikami do wszystkich źródeł. Wychodzi dopiero po akceptacji — webhookiem, mailem albo wtyczką do CMS-a.
Każdy materiał domyślnie zatrzymuje się w kolejce. Wysyłkę bez kliknięcia włączasz sam, osobno dla każdego celu, kiedy uznasz ustawienia za sprawdzone.
Przy każdym materiale leży komplet artykułów źródłowych z odnośnikami i datami. Redaktor weryfikuje fakt u źródła, a nie na słowo modelu.
Nowy cel dostarcza na ślepy adres, więc pierwsze przebiegi oglądasz bez ryzyka, że cokolwiek wpadnie na produkcyjny serwis.
Nie zakładasz konta u dostawcy modelu i nie dostajesz osobnej faktury za tokeny. Liczba materiałów mieści się w pakiecie i jest wypisana w cenniku.
Aplikacja i baza danych stoją w Polsce, umowa powierzenia przetwarzania jest po polsku, a pełna lista podprocesorów leży w dokumentach prawnych.
Interfejs, dokumentacja i wsparcie powstają po polsku. Filtr i teksty pracują na polszczyźnie od początku, nie w trybie tłumaczenia.
Załóż konto, wskaż kilka źródeł i zobacz, jak wygląda pierwszy klaster. Bez wdrożenia i bez rozmowy z handlowcem.