Trzy panele, jedna robota
Po lewej źródła klastra z portalem i datą. W środku tytuł, lead i sekcje, nad którymi pracujesz. Po prawej rozmowa z agentem.
Edytor AI
Agent podsuwa. Ostatnie słowo należy do Ciebie.
Tekst, źródła i agent w jednym oknie. Agent poszuka materiału i napisze propozycję, ale sam nie zmieni w dokumencie ani przecinka — każdą poprawkę przyjmujesz albo odrzucasz osobno.
Możesz zacząć od pustej strony albo od materiału zebranego z całego klastra.
Poprawka czeka na decyzję
- Redaktor prosi o mocniejszy lead i o to, co na ten temat było wcześniej.
- Agent czyta cały klaster: portale, daty, treść artykułów.
- Przeszukuje wcześniejsze klastry redaktora i znajduje materiał z maja.
- Dokłada znaleziony artykuł do źródeł klastra.
- Sprawdza, czy źródła potwierdzają to, co ma napisać, i układa nowe zdanie.
- Poprawka staje obok starej wersji. Redaktor przyjmuje ją albo odrzuca.
Agent zbiera materiał i pokazuje poprawkę obok starego zdania. Zostaje w dokumencie wtedy, gdy ją przyjmiesz.
Tekst, materiał i agent obok siebie.
Agent wie tyle, ile mu dasz
Czyta bieżący klaster. Na Twoje polecenie przeszuka wcześniejsze, dołoży znalezione źródło, zajrzy do podpiętej bazy wiedzy albo poszuka czegoś w sieci.
Nic nie wchodzi do tekstu bez Twojej zgody
Agent nie ma prawa zapisu. Jego poprawki leżą obok tekstu i czekają, więc to, co ostatecznie stoi w dokumencie, napisałeś Ty.
Od tematu albo od pierwszego zdania.
Ten sam edytor obsługuje materiał z monitorowanych portali i tekst pisany z głowy. Różni je punkt wyjścia, nie zasada: agent podsuwa, Ty wybierasz.
Pusta strona, ten sam warsztat
Przycisk w górnym pasku zakłada szkic i otwiera go na pełnym ekranie. Agent jest pod ręką od pierwszego zdania, a tekst zapisuje się sam.
- Piszesz bez klastra.
- Od razu na pełnym ekranie.
- Zapis idzie w tle.
Cały temat pod ręką
Materiał powstaje z całego klastra, nie z jednego artykułu. Agent widzi wszystkie źródła razem z portalami i datami, a gdy trzeba, sięgnie po starszy tekst z Twoich klastrów.
- Agent czyta cały klaster.
- Szuka tylko w Twoich klastrach.
- Nowe źródło najpierw trafia do klastra.
Agent
Propozycja to jeszcze nie zapis.
Agent umie poprawić zdanie, wymienić pole, przestawić sekcje. Każda z tych rzeczy wraca do Ciebie jako propozycja, nigdy jako zmiana zrobiona po cichu.
- Narzędzia kończą się na propozycji
- Agent może podmienić fragment, dopisać, usunąć, przestawić kolejność, zmienić pole. Żadne z tych narzędzi nie zapisuje treści samo.
- Każdą poprawkę rozstrzygasz osobno
- Widzisz, co wypada i co wchodzi na jego miejsce. Decydujesz zdanie po zdaniu, zamiast klikać zgodę na cały pakiet zmian.
- Rozmowa pokazuje, jak to poszło
- W sesji zostaje, co agent zrobił i po co sięgnął. Drogę od polecenia do gotowej propozycji można przejść jeszcze raz.
Bazy wiedzy
Materiał dokłada się świadomie.
Baza wiedzy to zaplecze dla piszącego. Agent dostaje do niej dostęp dopiero wtedy, gdy podepniesz ją do celu, węzła workflow albo konkretnego agenta.
- Własne API albo PubMed
- Bazę zakładasz na koncie i wskazujesz, gdzie ma być widoczna. Agent szuka wyłącznie w tych podpiętych.
- Kilka baz masz od początku
- Każde nowe konto dostaje zestaw startowy. Dziś to PubMed i polska Wikipedia.
- Baza wiedzy nie zasila Strumienia
- Nie tworzy artykułów ani klastrów i nie przechodzi przez filtr celu. Służy do pisania, nie do monitorowania.
Sprawdzenie w źródłach
Widać, co z materiału naprawdę wynika.
Agent poszuka świeższych źródeł w sieci, pobierze wskazaną stronę i zestawi zdania z dokumentu z tym, co stoi w materiale. Ocenia tę jedną relację i nic poza nią.
- Materiał spoza klastra
- web_search znajduje świeże źródła w sieci, fetch_url pobiera stronę i wyciąga z niej treść artykułu. Agent może dzięki temu dołożyć materiał, zanim cokolwiek zaproponuje.
- Trzy możliwe odpowiedzi
- verify_claims mówi, że zdanie jest zgodne ze źródłami, sprzeczne z nimi albo nie ma w nich pokrycia. Odnosi się tylko do materiału, który dostało do oceny.
- Dalej niż źródło nie sięga
- To nie jest sprawdzanie prawdy. Jeśli źródło kłamie, przejdzie bez zgrzytu. Gdy sprawdzenie się nie udało, zdanie zostaje niesprawdzone — bez zielonej plakietki i bez blokowania tekstu.
- Zgodne ze źródłami
- Sprzeczne ze źródłami
- Brak pokrycia w źródłach
Kontrakt sekcji
Kształt wyniku należy do celu.
Kontrakt mówi, z jakich sekcji składa się gotowy tekst i czego oczekuje odbiorca. Agent czyta go przed pisaniem, a metadane zostają poza treścią artykułu.
- Agent pisze pod aktualny kontrakt
- get_section_contract podaje mu wymagane sekcje i ich układ, więc tekst od razu ma kształt ustawiony dla tego celu.
- Zmiana kontraktu zostawia ślad
- Tekst napisany pod starszą wersję dostaje adnotację: co doszło, co wypadło, czego odbiorca już nie wyświetli po swojemu. Wtedy możesz wygenerować go od nowa.
- Wysłanego tekstu nie piszemy od nowa
- Po dostarczeniu regeneracja jest zamknięta. Inaczej wersja w SemanticHub rozeszłaby się z tą, którą odbiorca ma już u siebie.
Edytor nie wyrywa z tekstu.
Pełny ekran na czas pisania
Warsztat zajmuje cały ekran. Kolumnę ze szczegółami schowasz, kiedy dokument potrzebuje więcej miejsca.
Zapis idzie w tle
Nad tekstem widzisz, czy zmiany są już utrwalone. Nie musisz przerywać zdania, żeby cokolwiek zapisać.
Następny tekst bez wychodzenia
Strzałkami w lewo i w prawo przechodzisz do poprzedniego albo następnego wyniku. Zostajesz na pełnym ekranie, w tym samym układzie.
Gotowy tekst idzie tam, gdzie pracuje redakcja.
Szkic w WordPressie
Wtyczka SemanticHub zakłada szkic wpisu wprost w CMS-ie. Redakcja kończy pracę i publikuje u siebie, po swojemu.
Webhook albo zwykły mail
Tekst może pójść na Twój endpoint albo na adres redakcji. Kanał ustawiasz osobno dla każdego celu.
Wysyłka po decyzji redaktora
Domyślnie nic nie wychodzi bez akceptacji. Automatyczne dostarczanie to osobne ustawienie celu i jest wyłączone, dopóki sam go nie włączysz.
Zanim otworzysz pierwszy szkic.
- Czy agent napisze tekst za mnie?
- Przygotuje wersję i będzie podsuwał poprawki, ale nie ma prawa zapisu w Twoim tekście. Każda zmiana czeka na Twoją osobną decyzję.
- Czy ten tekst jest mój?
- Tak. Ty prowadzisz dokument, wybierasz przyjęte poprawki i decydujesz, co idzie do redakcji. Agent jest narzędziem w warsztacie, nie autorem.
- Skąd agent bierze materiał?
- Z artykułów bieżącego klastra, ze źródeł dołożonych z Twoich wcześniejszych klastrów, z podpiętych baz wiedzy i z sieci. Sprawdzenie mówi tylko, czy zdanie jest zgodne z tym materiałem, sprzeczne z nim albo bez pokrycia.
- Czy podepnę własną bazę wiedzy?
- Tak. Na koncie zakładasz bazę na własnym API JSON albo na PubMedzie, a potem dołączasz ją do celu, węzła workflow lub agenta. Dopiero wtedy agent może w niej szukać.
- Czy Edytor AI działa bez klastra?
- Tak. „Nowy post” zakłada pusty szkic i otwiera go na pełnym ekranie. Piszesz od zera, agent pomaga od pierwszego zdania, zapis idzie w tle.
- Jak tekst trafia do WordPressa?
- Wtyczka SemanticHub zakłada tam szkic wpisu. Wysyłka rusza po akceptacji redaktora, chyba że dla danego celu świadomie włączysz automat.
Otwórz tekst i zachowaj ostatnie słowo.
Zacznij od pustego szkicu albo od klastra źródeł. Agent przygotuje propozycje, Ty zdecydujesz, co zostaje.